Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Η λογοτεχνία είναι ποτάμι και καθώς περνάει, καλό είναι να συμπαρασύρει όσα μικρά ποτάμια βρίσκει στο διάβα της. Γιατί έτσι καταφέρνει να μη στερεύει ποτέ, να μην αδειάζει και να δροσίζει με το νάμα της αιώνες τώρα τους ανθρώπους. Γι' αυτό όσοι έχουμε τη δυνατότητα να την ενισχύουμε θεωρούσα και θεωρώ ότι πρέπει να απλώνουμε το χέρι σε όποια αξιόλογη προσπάθεια γίνεται.
Ένας φίλος αναγνώστης και φίλος απλώς με Φ κεφαλαίο, μου έστειλε το κείμενο που θα διαβάσετε. Δεν το αναρτώ βέβαια εξαιτίας της φιλίας μας. Το αναρτώ γιατί πιστεύω ότι έχει κάτι αξιόλογο να μας πει. Περιμένουμε τις δικές σας σκέψεις.

ΕΚΕΙΝΟΣ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΨIΘΥΡΙΖΕΙ ΚΙ ΑΦΗΝΕΙ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΤΡΥΦΕΡΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ.
ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΜΥΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙ. ΓΥΡΝΑ
KAI THN ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΙΖΕΙ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΗΣ…
ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΗΔΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ.
ΚΟΝΤΟΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΑΡΓΑ, ΣΕ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΟΧΤΑΩΡΟ ΤΟΥ.
ΕΞΩ Η ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΚΕΠΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΚΑΙ ΠΑΡΟΤΙ ΜΑΗΣ, ΕΔΩ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΤΡΩΣΕΙ .ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΒΡΟΧΗ ΤΟ ΠΑΕΙ.
«ΕΡΧΕΤΑΙ ΒΡΟΧΗ ΣΤΑ ΚΙΜΙΝΤΕΝΙΑ» ΠΕΡΝΑ ΑΠ’ ΤΟ ΝΟΥ Η ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΒΕΝΕΖΗ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΙΟΛΙΚΗ ΓΗ .ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΣΕΣ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΗ ΦΡΑΣΗ ΑΥΤΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ! ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΕ ΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΣΙΩΠΗ, ΣΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΦΟΒΟ ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΟΡΟΙΔΕΨΟΥΝ.
ΕΞΩ ΚΑΝΕΙ ΨΥΧΡΑ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΑΝΩΦΟΡΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ!
ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΣΕ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ.
ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΑ
«ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΩ Σ’ ΑΛΛΟ ΣΩΜΑ…»
ΧΑΜΟΓΕΛΑ.
«ΠΟΤΕ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ,ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ»ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ. ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΙ ΗΡΘΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ,Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ, ΚΙ
ΕΔΩΣΕ ΔΙΚΙΟ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΓΕ ΠΑΝΤΑ:
“ΤΟ ΚΑΛΟ ΑΡΓΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΒΙΑΣΤΕΙΣ, ΚΙ ΟΤΙ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΘΑ ‘ΡΘΕΙ»
ΝΑΙ ,ΗΡΘΕ. ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥΣ.
«Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ!»
ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ,
ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΕΡΑ.
ΟΧΤΩ ΩΡΕΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, ΘΑ ΤΗΣ ΠΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΞΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΚΡΑΤΑΕΙ: ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΝ ΜΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΣΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ .ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ ΤΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΒΡΕΞΕΙ –ΧΙΟΝΙΣΕΙ ,ΟΙ ΓΚΡΙΝΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΒΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΥΧΟΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΑΠΟ
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΚΡΙΝΑ, ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΣΗΜΕΡΑ .ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΓΡΑΦΕΙΟ. ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΙΨΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ?
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ. ΗΔΗ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ.
-ΚΑΛΗΜΕΡΑ,
ΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ .ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΟΧΗΜΑ ΚΑΙ ΓΥΡΝΑ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ.
- ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΦΙΛΕ,
ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ
.ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ‘ΧΕΙΣ ΑΡΚΕΤΟ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΣΚΕΨΕΙΣ.


Ο ΑΛΛΟΣ

ΤΡΕΜΕΙ. Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΤΡΕΧΕΙ Σ ΄ΟΛΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ .Η ΡΑΧΟΚΟΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΜΕΙ. ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΑΚΑΜΠΤΑ, ΝΙΩΘΕΙ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝ.
«Ο ΠΑΛΙΟΜ…. ΜΕ ΓΕΛΑΣΕ, ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΕΧΩ ΑΦΗΣΕΙ, ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΙΑ, ΜΕ ΦΤΥΝΕΙ».
ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΕΜΟΥΝ, ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΧΤΥΠΑΝΕ, ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΚΑΤΙ ΘΑ ΒΡΕΙ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΟΣΤΗ EURO.ΙΣΑ ΙΣΑ ΓΙΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΔΟΣΗ. ΚΙ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.
Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ,ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΙΕΙ,ΠΗΡΕ
ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΡΕΛΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΔΑΓΚΩΣΕΙ ΤΗΝ ΓΡΟΘΙΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΤΗΝ ΜΑΤΩΣΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΝΙΞΕΙ ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΟΥ. ΑΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΕΙ, ΘΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΙ ΚΑΙ Θ’ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΠΑΛΙ ΚΛΑΜΑΤΑ, ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΑΝΤΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΒΡΕΙ ΑΥΤΟΣ ΓΙΑ
ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ, ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ, ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΚΑΤΟ ΠΟΤΕ.
ΘΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
«ΑΜΑ ΘΕΣ ΕΚΑΤΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ, ΕΙΜΑΙ ΡΕΣΤΟΣ. ΑΛΛΙΩΣ ΒΡΕΣ ΑΛΛΟΝ…»
ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΩΝΕΙ. ΤΟ ΚΡΥΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΝΙΓΕΙ ΣΑΝ
ΚΥΜΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΛΙΓΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ,ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΓΚΡΙΝΙΑ ΤΗΣ. ΘΑ ΤΟΝ ΤΣΑΝΤΙΣΕΙ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΞΑΝΑ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΤΣΑΝΤΙΖΕΙ, ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΜΙΣΕΙ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ
ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΤΟΥ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ. ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ.
ΚΛΑΙΕΙ. ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ Η ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΙΖΕΙ ΣΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ. ΚΟΥΛΟΥΡΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ, ΚΟΥΒΑΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ. ΝΙΩΘΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΑΔΙ ΤΗΣ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ, ΤΑ ΜΠΡΑΤΣΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ:
-ΠΑΛΙ?
ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ?ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ?
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΨΥΘΙΡΙΣΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΤ ‘ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ.
-ΕΛΑ,ΘΑ ΠΑΡΩ ΤΑΞΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ .ΑΥΤΟΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ.
-ΛΕΦΤΑ ΘΕΛΩ, ΛΕΦΤΑ.ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΔΩΣ ΜΟΥ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ. ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ. ΛΕΦΤΑ ΘΕΛΩ,
Τ’ ΑΚΟΥΣ?
-ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ, ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΠΗΡΕΣ ΠΡΟΧΤΕΣ, ΚΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ. ΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΒΡΩ? ΔΕΝ Μ΄ΑΦΗΝΕΙΣ ΔΡΑΧΜΗ.ΓΙΑΤΙ
ΔΕΝ ΞΕΚΟΒΕΙΣ?ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ.ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ?
ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΔΥΝΑΜΗ.ΤΙΝΑΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΖΩΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ,ΤΗΝ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ,ΑΚΟΥΕΙ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ,ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ.Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΘΕΡΙΕΥΕΙ.ΨΑΧΝΕΙ ΣΤΑ ΣΥΡΤΑΡΙΑ,ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΦΗΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ.
ΤΙΠΟΤΑ.ΟΥΤΕ ΕΝΑ EURO! ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΣΑΝ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΣ.ΤΙ-
ΠΟΤΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ.ΚΑΙ ΤΩΡΑ?ΟΥΡΛΙΑ-ΖΕΙ.ΚΛΩΤΣΑΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ, ΠΕΤΑΕΙ ΚΑΤΩ ΤΙΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΕΣ, ΣΠΑΕΙ ΒΑΖΑ .ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΕΙ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΛΥΣΣΑ ΤΟΥ.ΟΙ
ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΕΛΑΙΝΟΥΝ.ΠΡΕ-
ΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, ΝΑ ΒΡΕΙ ΛΕΦΤΑ.ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ?ΔΥΟ ΣΤΕΝΑ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ?ΝΑΙ,ΕΚΕΙ ΘΑ ΠΑΕΙ.ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΕΜΕΙ
ΚΑΘΩΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ, ΤΡΕΚΛΙΖΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ.ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΑΤΙ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ. ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΣΚΥΒΕΙ.ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ. ΒΓΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ, ΕΞΑΛΛΟΥ ΤΙ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ?


Η ΜΑΝΑ

ΡΙΧΝΕΙ ΛΙΓΟ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ.ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΟΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ.
«ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ?»ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ.
ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΟΔΕΜΕΝΑ ΑΣΚΟΠΑ. ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΩΡΙΣΜΟ ΤΗΣ,ΜΟΝΟ ΜΥΛΟΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΛΕΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΡΑ.ΚΑΙ ΤΙ?
ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΗΡΕ Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΠ’ ΤΗ ΜΟΝΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΕ
ΟΤΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ,ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΓΡΕΒΕΝΑ,ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ ΠΩΣ ΚΑΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΑΠΟ ΚΕΙΝΑ ΤΑ
ΔΙΑΟΛΕΜΕΝΑ ΘΑ ΤΟΥ ΒΡΗΚΑΝ.ΟΧΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ,ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ ΑΠ’ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΑ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ.ΜΑΛ-
ΛΟΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΄ΝΑΙ,ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ.ΓΙΑ ΤΑ ΑΛ-ΛΑ ,ΤΑ ΣΚΛΗΡΑ ΟΠΩΣ ΑΚΟΥΓΕ ΝΑ ΤΑ ΛΕΝΕ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ.ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕ,ΑΠΟΚΛΕΙ-
ΕΤΑΙ.
«ΘΕ ΜΟΥ,ΜΗ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ Ν΄ΑΝΤΕΞΩ!ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!»
ΟΜΩΣ…
ΟΜΩΣ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΜΑΣ.ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΕΣ.Ν’ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙΣ,ΒΡΙΣΙΕΣ,ΞΕΝΥΧΤΙΑ,ΔΙΠΛΟΒΑΡΔΙΕΣ,
ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ,ΦΤΩΧΕΙΑ.ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΜΕΙΝΕ,ΜΑ ΔΕΝ ΒΟΓΓΗΞΕ.ΠΙ-
ΣΤΕΥΕ ΠΩΣ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ,ΚΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ.ΔΕΝ
ΒΑΡΘΓΓΟΜΗΣΕ ΣΤΙΓΜΗ.ΟΜΩΣ ΟΛΑ ΜΑΤΑΙΑ!ΑΥΤΗ Η ΑΡΑΧΝΗ ΤΩΝ ΝΑΡ-
ΚΩΤΙΚΩΝ ΠΛΕΚΕΙ ΑΤΣΑΛΙΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ.ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΞΕ-
ΦΥΓΕ, ΚΙ ΑΣ ΕΛΕΓΕ Σ’ΟΛΟΥΣ «ΟΛΑ ΚΑΛΑ,ΔΟΞΑ ΘΕ ΜΟΥ!»Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΤΟ ΞΕΡΕ,ΚΙ Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕ ΣΦΑΛΙΣΤΗ Σ’ΟΛΟΥΣ.ΓΙΑΤΙ ΑΠ’ΟΛ-
ΟΥΣ ΞΕΚΟΨΕ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΤΟΝ ΟΙΚΤΟ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ.ΟΥΤΕ ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ ΤΟΥΣ.ΜΟΝΗ.
ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ.ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΥΤΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΑΥΡΩ-
ΝΟΤΑΝ ΚΙ ΕΛΠΙΖΕ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΡΧΟΤΑΝ.
ΣΕΡΝΕΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΑΛΟΝΙ.ΣΩΡΙΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕ-
ΚΛΑ.ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙΖΕΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ.ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ,ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ.ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ.
ΚΑΡΦΩΝΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΣΚΕΥΗ.ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ
ΑΓΚΑΘΙ.ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ,ΠΑΛΗ.
ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ,ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΡΕΜΕΙ ΚΑΘΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟ ΝΟΥ-
ΜΕΡΟ.ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ.ΓΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ.ΓΙΑ ΩΡΑ.ΟΤΑΝ ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ,ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΑΙΜΑ.ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΚΑΘΩΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.ΤΟ ΚΡΥΟ ΝΕΡΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΦΕΡΕΙ ΚΑΠΩΣ.ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΝΕΡΟ ΝΑ ΠΙΕΙ.Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΙΖΕΙ.ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ:
«ΝΕΚΡΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΣΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ….»
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙ.ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΠΡΙΝ,ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΩΡΑ.ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟ.ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟ ΙΔΙΟ.
-ΠΑΡΑΚΑΛΩ?ΑΚΟΥΕΙ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ
-ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΕΛΕΝΗ Χ.



ΕΚΕΙΝΟΣ


ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ’ΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ.ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ.ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΚΑΘΩΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ.ΑΝΑΒΕΙ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ,ΕΧΕΙ ΜΕΡΙΚΑ ΛΕΠΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ.


Ο ΑΛΛΟΣ

ΧΤΥΠΑΕΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ.ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ.ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΟΡΘΙΟΣ.Ο ΓΕΡΟΣ ΘΑ ΘΕΛΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ,ΑΛΛΑ
ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.Η ΘΑ ΤΟΥ ΤΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙ,ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΦΕΡΕΙ ΑΝΤΙΡΗΣΕΙΣ,ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ.ΕΥΤΥΧΩΣ ΤΟ ΠΗΡΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΤΗΣ.ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟ-
ΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ Η ΣΚΥΛΛΑ!ΤΟ ‘ΧΕΙ ΓΙΑ ΑΜΥΝΑ!
-ΤΟΝ ΚΥΡ-ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΑΛΗΚΑΡΙ?
-ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΩ,ΑΠΑΝΤΑ.Η ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ,ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΠ’ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΥΦΙΤΣΑ.
-ΠΑΝΤΩΣ ΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡ-ΓΙΑΝΝΗ,ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ.ΗΡΘΕ
ΧΤΕΣ ΕΝΑΣ ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ,ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΒΟΛΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΑ ΝΑ ΒΟΓΓΑΕΙ.ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ.ΤΟΝ ΒΡΗΚΑ ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΟ.ΚΙ ΕΣΥ,ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ ΕΙΣΑΙ?
-ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΛΙΟΓΡΙΑ!
ΦΤΟΥ ΣΟΥ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ?ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ?ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ.ΖΑΛΙΖΕΤΑΙ.ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΜΙΑΣ ΣΤΑΣΗΣ.ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ.


Η ΜΑΝΑ

-Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟΣ.ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ!ΕΧΕΙ ΟΠΛΟ!ΚΑΙ …..

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΠΑΕΙ.
-ΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΠΛΟ.ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ!ΕΙΝΑΙ ΣΕΣΣΗΜΑΣΜΕΝΟΣ
ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΚΛΟΠΕΣ.ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΛΑ.
ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΛΥΓΜΟΥΣ
-ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΥΛΛΑΒΑΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΡΙΝ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΜΙΝΙ-MARKET.ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ….


Ο ΑΛΛΟΣ

ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΥΝΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΩΜΟ.ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ,
ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΠΑΡΑ ΣΚΙΕΣ.ΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΣΦΙΧΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΞΑΝΑΝΟΙΓΕΙ.ΚΑ-
ΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΩΡΑ.ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ:
-ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ?
-ΚΑΙ ΤΙ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ?ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ‘ΜΙΑ ΚΑΛΑ,ΔΩΣ ΜΟΥ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΟΣΤΗ EURO ,ΛΕΕΙ ΞΕΨΥΧΙΣΜΕΝΑ.
-ΕΙΣΑΙ Ο …?
-ΚΑΙ ΤΙ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ?ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΕΙΣΑΙ?
Ο ΑΛΛΟΣ ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ:
-ΗΣΥΧΑ ΦΙΛΕ,ΗΡΕΜΑ.ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΠΑΜΕ…
- ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ?ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ?ΑΣΕ ΡΕ!
ΤΙΝΑΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΡΘΙΟΣ.ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΕΝΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ.ΤΡΕΜΕΙ.
-ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΕ?ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ!
-ΜΕΝΩ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ.ΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ.ΑΝΕΒΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΑΜΕ.ΠΡΟ-
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ.ΕΛΑ.
ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ,ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ,Ο ΑΛΛΟΣ ΤΟΝ
ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΛΕΟΦΩΡΕΙΟΥ.ΒΑΖΕΙ ΜΠΡΟΣ ΚΑΙ Ε-
ΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΟΦΩΡΕΙΟ.ΕΝΑΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΣΗΜΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗ –
ΣΟΥΝ.Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΩΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ:
-ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ!ΦΥΓΕ!


Η ΜΑΝΑ

ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΗ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ,ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΚΛΑΨΕ ΤΟΣΕΣ
ΦΟΡΕΣ,ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ,ΠΟΥ ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑ-
ΤΕΦΥΓΕ ΣΕ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ,ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ,ΝΑΔΕΙ ΤΙ ΘΑ
ΚΑΝΕΙ.ΣΑΝ ΑΕΡΑΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΗΚΕ,Η ΚΟΥΡΤΙΝΑΦΟΥΣΚΩΣΕ ,ΠΑΝΙ ΒΑΡΚΑΣ,ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΕΣΠΑΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ:
-ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ,ΑΣ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ,
ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΗΣ.


ΕΚΕΙΝΟΣ

ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΜΟΝΟ ,ΣΑΝ ΕΜΒΡΥΟ,ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ,ΕΙΠΑ «ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ»
ΟΜΩΣ ,ΟΤΑΝ ΣΙΜΩΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ,ΠΩΣ ΝΑ ΦΥΓΩ?Η ΔΟΛΙΑ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΗΚΩΝΕΙ!ΜΟΥ ΡΑΓΙΣΕ Η ΚΑΡΔΙΑ .ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΩ?ΚΙ ΕΓΩ ΠΑΙΔΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ.ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ?


Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΣΗΚΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.
«Η ΑΙΟΛΙΚΗ ΓΗ!ΜΑ ΨΥΧΩΣΗ ΕΧΕΙ Μ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ?ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΒΕΝΕΖΗ?ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ,ΕΡΧΕΤΑΙ ΒΡΟΧΗ ΣΤΑ ΚΙΜΙΝΤΕΝΙΑ!»
ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ:
«ΜΠΑ,ΑΠΛΑ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ,ΤΟΝ ΣΥΓΚΙΝΕΙ,ΚΙ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΚΛΑΨΑ ΠΟΛΥ.ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙ Ο ΣΚΛΗΡΟΣ?»
ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ.
«ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΕΝΕΖΗ,ΘΑ ΤΟΥ ΠΩ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ.ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ Μ’ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ!»


Ο ΑΛΛΟΣ

Η ΦΩΝΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ «ΦΥΓΕ!»
-ΦΥΓΕ! ΟΥΡΛΙΑΖΩ ΚΙ ΕΓΩ.ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΠΟΙΡΗΜΕΝΟΣ.
-ΤΙ ΚΟΙΤΑΣ ΒΡΕ Μ…?ΦΥΓΕ!ΑΚΟΥΣ?ΦΥΓΕ,ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ!
ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟ ΟΠΛΟ,ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΟ ‘ΧΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.ΤΟ ΣΗΚΩΝΩ
-ΦΥΓΕ!
ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑ
-ΦΥΓΕ!


ΕΚΕΙΝΟΣ

«ΘΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΩ ΝΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙ ΠΑΤΕΡΑ…»

Ο ΑΛΛΟΣ

ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΤΡΕΜΕΙ.ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ,ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΜΟΥ ΤΡΑΒΑ ΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ,ΕΝΑΣ ΗΧΟΣ,ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ,
-ΦΥΓΕ!!!

ΕΚΕΙΝΟΣ

ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ..


Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΡΗΜΑΞΕ… ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ.ΕΝΑ ΜΟΝΟ ….


(ΣΥΧΝΑ,Η ΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΖΩΕΣ,ΚΙ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΡΗΜΑΞΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ.ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΘΙΑ ΜΟΥ ΛΥΠΗ.
ΒRINDISI,6/5/08
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΡΙΒΑΣ)


Περικλή, σ' ευχαριστούμε. Μόνο άλλη φορά να προτιμάς τη μικρογράμματη γραφή.

12 σχόλια:

clementine είπε...

Κι εγώ ευχαριστώ τον Περικλή που είχε πολύ καιρό να μας δώσει κείμενο. Περικλή σου εύχομαι από καρδιάς μια μέρα όλα αυτά να είναι σύνολο σε βιβλίο και απ΄εξω να γράφει : Διηγήματα !!!
ΜΠΡΑΒΟ..

Ανώνυμος είπε...

Εγω θα πω μονο ευχαριστω.
Στην μια μου φίλη που ειχα την τιμή
να αποκτήσω,και στην άλλη μου φίλη που είχα την τιμή να με βρει εκείνη.
Πασχαλία και Κλημεντίνη
σας ευχαριστώ πολύ.
Περικλης

Maria Tzirita είπε...

Περικλή μένω άφωνη! Προφανώς μόνο εγώ δεν ήξερα ότι γράφεις και μαλιστα τόσο καλά! Με συγκλόνισε αυτό που διάβασα, δεν έχω λόγια...
Μπράβο σου, μπράβο και πάλι μπράβο!

Πασχαλία μου φιλιά και σε σένα, έχουμε καιρό να τα πούμε, ελπίζω να μου είσαι καλά!

Μαρία Έλενα είπε...

Περικλή
Πολύ ωραίο όπως ότι έχεις γράψει.
Μπράβο σου.
Πασχαλία πολλά φιλάκια γλυκιά μου ...

Ανώνυμος είπε...

Καλησπέρα
Αρχικά θα ευχαριστήσω την Πασχαλία,επειδή μέσα στον τόσο μεγάλο φόρτο εργασίας που έχει,βρήκε χρόνο να ασχοληθεί με το κειμενό μου και να το αναρτήσει,μα πάνω απ' όλα γιατί με θεωρεί φίλο της.
Κατόπιν την καλή μου Λένα ,γιατί χάρη σ'αυτήν έγινε η αρχή.
Την Κλημεντίνη για την αγάπη και την στηριξή της.
Τέλος,την Μαρία Τζιρίτα,που με το σχολιό της με έκανε να κοκκινίσω μεν,μου έδωσε χαρά δε.Ευχαριστώ από καρδιάς Μαρία.Το ίδιο κι εσένα Μαρία -Ελενα.
Περικλής

clementine είπε...

Καλημέρα, Μαράκι μου περισσότερα κείμενα του Περικλή μας να διαβάσεις στο ιστολόγιο της Λένας, σε προηγούμενα ποστς. Διάβασε το TEODORA, τότε να δείς τί θα πείς.
Δεν είναι τυχαίο που λέω για τα διηγήματα. Την καλημέρα μου

lena manta είπε...

Θεωρώ οτι αυτό το κείμενο του Περικλή είναι ίσως το καλύτερό του και ας έχει χάρη η γλυκιά μου η Πασχαλία που είναι τόσο φίλη μου και γι' αυτό δεν θυμώνω που αυτό το κείμενο δεν κοσμεί το δικό μου blog! (Αστειεύομαι, μην παρεξηγηθούμε!) Και θα συμφωνήσω με την Κλιμεντήνη! εύχομαι κάποια στιγμή να τα δούμε σε βιβλίο! Πολλά φιλιά στην.... σεσημασμένη παρέα!

EKT είπε...

Δεν ξέρω πραγματικά τι να πω! ΄Εχω μείνει έκπληκτη, αν και θα έπρεπε να το υποψιάζομαι από τον τρόπο που μας γράφει κάθε φορά, πως ο αγαπητός φίλος Περικλής έχει το θείο δώρο. Δεν είχε όμως τύχει να διαβάσω κάτι δικό του, αυτό είναι το πρώτο, το ομολογώ Περικλή και λυπάμαι γιατί άργησα. Το κείμενο σου είναι τόσο δυνατό, τόσο καλό γραμμένο που πραγματικά δείχνει μεγάλο ταλέντο και ωριμότητα. Χωρίς περιττές φιοριτούρες, χωρίς μελοδραματισμούς, δίνεις με λιτότητα όλο το δράμα απλών καθημερινών ανθρώπων που καθένας από τη πλευρά του είναι και ένα τραγικό θύμα από αυτά που κάθε μέρα βρίσκονται στο δρόμο μας και δεν αναγνωρίζουμε, δε σκύβουμε πάνω τους και προσπερνάμε. Να πω συγχαρητήρια είναι λίγο. Συγχαρητήρια και στην Πασχαλία που το δημοσίευσε. Εύχομαι όπως η Κλημεντίνη να το δούμε μαζί με άλλα να εκδίδεται και να γνωρίσουν τα γραπτά σου και άλλοι και να τα αγαπήσουν όπως τους αξίζει.

Μπράβο.

ΕΚΤ Ελένη

Μαρία είπε...

Απίστευτο!!!!
To Todora ήταν το αγαπημένο μου αλλά αυτό ειναι... πολύ δυνατό.
Γράψε ξανά Περικλάκο!!!

Ανώνυμος είπε...

Καλησπέρα
Τα απογεύματα,εκεί που μέχρι τα 25 τα "φοβόμουν",τώρα πιά είναι οι ώρες που αγαπάω περισσότερο μετά το ξημέρωμα.
Σα το λέω αυτό,γιατί θέλω να δικαιολογήσω τον σχεδόν μόνιμο χαιρετισμό μου(καλησπέρα).
Είναι οι ώρες που εσείς πιθανόν γυρνάτε σπίτι απο την δουλειά,πίνετε καφέ,συναντάτε φίλους ,κ.λ.π.
Είναι οι ώρες που εγώ βρίσκομαι λίγο μ' εμένα και αυτές τις ώρες μπορώ και γυρνάω στα blogs και συναντώ όλους εσάς.
Σήμερα όμως,παρ' ότι ήθελα να πω πολλά,δεν μπορώ.
θυμήθηκα ένα μικρό βιβλιαράκι"Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΛΕΞΗ",γραμμένο από την Χάρις Αλεξίου.Εγώ την τελειώνω,την λέω ολόκληρη:EYXAΡΙΣΤΩ!!!!!!
Και είναι λίγο.
Από καρδιάς
Περικλης
Είμαι τόσο συγκινημένος,που μπορώ μόνο αυτό.
Συγνώμη.Θα επανέλθω...

ΣΜΑΡΑΓΔΗ είπε...

Περικλή το κείμενο σου με συγκίνησε!
Σμαραγδή

lena είπε...

Καλημέρα, αυτός είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας που βρήκα.Κατάγομαι από την Τρίπολη και με αφορμή το βιβλίο σου, ΄΄Ήθελα μόνο ένα αντίο΄΄ ένιωσα έντονα την επιθυμία να επικοινωνήσω μαζί σου ώστε να συζητήσουμε για την κοινή μας αγάπη, τη συγγραφή. Είμαι φιλόλογος και λατρεύω το γραπτό λόγο.Ευχαριστώ