Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Aντίο Αλέξη...


Θολά μάτια… Από το παράπονο, από τη θλίψη, από την απορία, από τα δάκρυα, από τα δακρυγόνα…
Θολή σκέψη… Από τον πανικό,
από τις απαντήσεις που δεν δίνονται,
από τις λύσεις που δεν βρίσκονται,
απ’ τη διαστρέβλωση της ελευθερίας που μοιάζει ταπείνωση,
απ’ την προδοσία της δημοκρατίας που αποδείχτηκε αναρχία,
απ’ την υποκρισία της αλήθειας
που μοιάζει ένα γραβατωμένο ψέμα,
από την προβολή της βίας ως κούφια δύναμη,
κάνοντας τον πολιτισμό να φέρνει
σε ελαττωματικό προσχέδιο του κόσμου ενός ανώριμου θεού.
Θολό τοπίο… Απ’ τη σκόνη του ψεύδους,
απ’ τη στάχτη της καμμένης αξιοπρέπειας,
απ’ τα χημικά όπλα , απ' την κακή χημεία παρόντος μέλλοντος.
Ζητείται ελπίς. Η αθέατη προς το παρόν. Ίσως και προς το μέλλον αν συνεχίσουμε να περπατάμε τυφλοί ανάμεσα στις νάρκες μιας ψεύτικης δημοκρατίας.
Μες στη θολούρα και ο Αλέξης...
Ένας απ’ τους πολλούς αθώους
που καταβάλλουν φόρο αίματος στην τρέλα των ένοπλων τυφλών.
Πού είσαι Πολιτεία;
Πώς οπλίζεις το χέρι ενός ανθρώπου που δεν βλέπει;
Που δεν διακρίνει τη διαφορά της ενοχής από την αθωότητα;
Που αντέχει τη διαφθορά καλύτερα απ' το ειρηνικό τραγούδι ενός παιδιού;
Θύμα των θολών ματιών ο Αλέξης.
Εκείνων που θεωρούν επικίνδυνο το ακίνδυνο, δύναμη την άχρηστη εξουσία.
Εκείνων που αντέχουν να ατενίζουν μόνο το φως του ηλεκτρικού και όχι της αλήθειας. Ο Αλέξης ήταν η καθαρή αλήθεια. Γελούσε, τραγουδούσε, ζούσε απλά.
Ζούσε... Δεν ζει πια. Έτυχε να βρεθεί αντίκρυ σε μια θολωμένη σκέψη.
Μια σκέψη που πάτησε ανελέητα τη σκανδάλη στο όνομα μιας εξουσίας που δεν ήξερε πώς να τη χειριστεί.
Που την καταχράστηκε. Και μια σφαίρα έβαλε στο σημάδι τα εφηβικά όνειρα του Αλέξη. Μια καθαρή, αθώα καρδιά σπαρτάρισε σαν περιστέρι κι έσβησε. Έτσι απλά… Άνευ λόγου… Ή λόγω θολού τοπίου, θολής σκέψης, θολών ματιών.
Για πόσα χρόνια αυτή η σφαίρα θα καρφώνεται στο στήθος της μάνας του;
Για πόσο καιρό αυτή η σφαίρα θα σημαδεύει τη δικιά μας καρδιά στους εφιάλτες μας;
Απόψε που γράφω αυτές τις λέξεις, έχω θολά μάτια.
Όμως δεν αντέχω να ατενίζω παρόν και μέλλον σαν δυο τοπία Κόλασης χειρότερα από της μεταθανάτιας.
Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης έσβησε χωρίς να αποσκοπεί το πεπρωμένο να μας αφήσει ένα δίδαγμα.
Ελπίζω να ξεθολώσει κάποια στιγμή ετούτο το θεοσκότεινο τοπίο. Ελπίζω ακόμη...

Για σένα Αλέξη. Αντίο…
Να έρχεσαι έστω στα όνειρά μας να σε βλέπουμε. Έφυγες νωρίς…

3 σχόλια:

ΑΦΡΟΔΙΤΗ69 είπε...

ΘΟΛΑ ΜΑΤΙΑ, ΚΑΥΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΝΕΜΕΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ! ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΕΦΗΒΟ ΠΟΥ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΓΙΝΕ Ο ΔΙΚΟΣ ΑΛΕΞΗΣ!

Τέσυ είπε...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ Σ΄ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΚΟΣΜΟ

Όνειρα που πάγωσαν, χαμόγελα που έσβησαν, ελπίδες που εξανεμίστηκαν αναίτια και ανενδοίαστα στη στροφή ενός δρόμου κι ένα παιδί να αναζητά τα αίτια και τα αιτιατά του χαμού του.
Και δίπλα του εμείς να προσπαθούμε να βρούμε μιαν άκρη στο λαβύρινθο της συνείδησης όσων ασυνείδητων ευθύνονται για το αδόκητο τέλος.
Και η υφέρπουσα παρακμή να διαπερνάει τα πάντα, την πόλη που ζούμε, τα πρόσωπα, το μέλλον που αλίμονο ατενίζουμε!
Δυστυχώς για μας και όχι για τον Αλέξη η ζωή θα συνεχιστεί.
Η διαφθορά πάντα ηχεί πιο δυνατά και σβήνει το εφηβικό τραγούδι μιας Άνοιξης που δεν θα έρθει ποτέ.
Οι θολωμένες σκέψεις θα καθαρίσουν, αλίμονο, και τα μάτια και μια θλιβερή επέτειος θα μας θυμίζει κάθε χρόνο, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, τη δραματική μας αδράνεια στον κόσμο μιας δειμοκρατικής δημοκρατίας.
Αφού όλοι εμείς παθητικοί θεατές μιας αθέατης παρακμής, συμπάσχουμε και πονούμε αλλά τελικά απλώς κατασιγάζουμε την «πείνα» μας στη θέα του πόνου και γυρίζουμε πλευρό στο «κρεβάτι» μιας άφιλης κοινωνίας που επιβάλλει απάνθρωπες συμπεριφορές, καλοί μαθητές μιας αδίστακτης πραγματικότητας που «διδάσκεται» στα τηλεοπτικά κανάλια χρόνια ολόκληρα.
Η εικόνα επικεντρώνεται στο λαβωμένο «κουφάρι» των ονείρων μας. Επειδή, όταν σβήνει ένα παιδί, τα όνειρα μιας ολόκληρης κοινωνίας πεθαίνουν μαζί του! Επειδή, όταν ένα εφηβικό χαμόγελο παγώνει από ένα οπλισμένο χέρι, που αδίστακτα πυροβολεί την αθωότητα, η ελπίδα μιας αυγής να φέρει ξανά το φως ματώνει κι αυτή!
Διάχυτη η δυστυχία και ο πόνος ανελέητος. Η τηλεόραση, πανταχού παρούσα, σκιαγραφεί διακριτικά και καταγράφει αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο, απαιτώντας περισσότερη θλίψη, θλιβερό σημάδι μιας επονείδιστης σήψης για μια κοινωνία που «αντέχει τη διαφθορά καλύτερα από το ειρηνικό τραγούδι ενός παιδιού», που «δεν διακρίνει την διαφορά της ενοχής από την αθωότητα», που θεωρεί «επικίνδυνο το ακίνδυνο, δύναμη την άχρηστη εξουσία!!!»
Η ζωή όμως συνεχίζεται…κι είναι δραματική η διαπίστωση κάτι τέτοιες στιγμές, ότι κατοικούμε σ΄ ένα συνοικισμό αγνώστων, καταδικασμένοι σε μια αναγκαστική, μονόδρομη και μονοδιάστατη κοινωνία διαφθοράς, ικανή να «πυροβολεί’ τα όνειρα και να «σκοτώνει» το μέλλον της.
Κάποιοι ελάχιστοι συνεχίζουν να αναζητούν την ελπίδα σ΄ ένα λάθος κόσμο. Οι άλλοι, συμφιλιωμένοι με τη ζοφερή πραγματικότητα, απλώς μετά από λίγο μπαίνουν και πάλι στους ρυθμούς τους. Τα μάτια ξεθολώνουν γρήγορα, δυστυχώς, και το πνευματικό και ηθικό κενό, μέσα στο οποίο οι περισσότεροι περιστρεφόμαστε, παραμένει εκεί για να υπενθυμίζει το μέγεθος του ήθους μιας ανήθικης ηθικής που διαβρώνει οσμωτικά την κοινωνία.
Έτσι κι αλλιώς η ζωή, κυνική και αδυσώπητη, αμείλικτη κι αυστηρή, απλώς συνεχίζεται...
Τέσυ Μπάιλα

akamas είπε...

Τέσυ σε βρίσκω πολύ απαισιόδοξη, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω, είναι στο χέρι μας το πολίτευμα στην Ελλάδα να γίνει ουσιαστική δημοκρατία και όχι μόνο κατ΄ όνομα.